Toms weblog, deel 3

De laatste weken van het werk buiten komen in zicht. Ondanks de vele regenbuien kan het werk doorgaan. Om de put ook in de laagste delen droog te krijgen, is een extra filterbemaling aangelegd. Afgelopen week zijn we buiten gestart met de vijfde en laatste fase van het veldwerk: het onderzoeken van de grondsporen. Daarvoor staat er sinds vorige week een graafmachine in de opgravingsput.

 

Grondsporen zijn verkleuringen in de grond die laten zien dat de mens daar iets heeft gedaan. In het geval van deze archeologische opgraving betreft het voornamelijk haardkuilen. Destijds heeft men verspreid over het duin vele tientallen diepe kuilen gegraven waarin vuur is gestookt. In de kuilen wordt dan ook zeer veel houtskool en houtskoolstof aangetroffen waardoor ze duizenden jaren later nog herkenbaar zijn als grote zwarte cirkels.

 

Op de tekening is te zien dat de opgravingsput in genummerde stroken is verdeeld van 5 m breed en 70 m lang. Per strook worden alle grondsporen gefotografeerd, getekend en vervolgens wordt één helft verwijderd met de schep. Dit profiel van het spoor wordt eveneens volledig gedocumenteerd (op foto en tekening). De inhoud van de haardkuilen wordt bemonsterd en de volledige vulling wordt gezeefd. Het sporenvlak wordt op deze manier overal gedocumenteerd waarbij eerst de oneven genummerde stroken worden gedaan, gevolgd door de even nummers. Op deze manier is het namelijk voor ons mogelijk om ook de opbouw van de bodem te documenteren.

 

Inmiddels hebben de vuursteenspecialisten tussen de pijlspitsen ook zogenaamde bladspitsen gesignaleerd. Deze pijlpunten danken hun naam aan de druppelvorm, die veel weg heeft van een blad. Het opvallende hieraan is dat dergelijke spitsen wel heel bekend zijn in het zuiden van Nederland maar in het noorden niet. Dit zou dus wijzen op invloeden vanuit het zuiden op de vuursteentechnologie. Verder ligt het totaal aantal vuursteen momenteel op 85.000 stuks en worden er nog altijd veel hazelnootdoppen gevonden.