Toms weblog, deel 4

De allerlaatste week van het veldwerk zit er bijna op. Alle keten zijn inmiddels weggehaald, de vondsten zijn onderweg naar de specialisten (o.a. Marcel Niekus (vuursteen), Lucy Kubiak (macroresten – BIAX), Laura Kooistra (houtskool – BIAX)) voor nader onderzoek, en het moment van afscheid nemen van de locatie nadert. De Provincie is inmiddels aan het werk om de put te egaliseren en op te vullen met klei die geschikt is voor de bouw van de op- en afritten. Als allerlaatste zullen de stalen damwanden uit de grond worden getrokken en kan de bouw van start gaan.

 

Het hoort erbij, de afronding van het werk en de oplevering en overdracht van het terrein. Hoewel je als archeoloog straks op een andere plaats in het land weer verder werkt, realiseer je je op deze momenten dat de korte blik op het leven van zo lang geleden bijzonder is geweest. En helemaal na het skelet in de laatste fase. Daarmee krijgen alle vondsten uit een opgraving een meer persoonlijk kader, en is het verleden te koppelen aan een concreet persoon.

 

Het onderzoek daaraan is overigens nog volop bezig. Binnenkort hopen we daar op deze plek meer over te kunnen vertellen. Een kies en fragmenten uit de kaak zijn inmiddels naar de universiteit van Groningen opgestuurd, waar met behulp van de C14-methode (die de hoeveelheid radioactief koolstof meet) wellicht een datering kan worden gevonden. Mocht dit niet slagen, dan zijn er nog alternatieve technieken. Het ziet ernaar uit dat het een kwestie van tijd is voor we weten of dit het oudst bekende skelet van Nederland is of niet. In het Nieuw Land Erfgoedcentrum gaat het onderzoek naar de inhoud van het graf ook nog door, ook daar is het laatste woord nog niet over gezegd.

 

Na vier maanden graven en iets meer dan 100.000 stukjes vuursteen, 98 kilo houtskool en meer dan 600 haardkuilen wordt het buiten dan wel stil, maar achter de schermen gaat het werk nog twee jaar door. Pas dan zal het verhaal van deze vindplaats duidelijk zijn. U hoort ongetwijfeld nog van ons!